Öz

Amaç: Plevral efüzyon çocukluk çağında ciddi morbidite ve mortalite nedenidir. Bu çalışmada plevral efüzyon tanısı ile hastanede yatırılan çocuklarda etyolojik sınıflama yapılarak hastaların izlem ve tedavilerini araştırmak amaçlanmıştır. Ayrıca, plevral efüzyonların en sık nedeni olan parapnömonik efüzyonların yıllar içerisindeki değişimi araştırılmıştır.

Gereç ve Yöntemler: Sağlık Bilimleri Üniversitesi Ankara Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Hematoloji Onkoloji Sağlık Uygulama ve Araştırma Hastanesi Pediatri Servisleri ve Yoğun Bakım Ünitesi’ne Ocak 2012- Aralık 2017 tarihleri arasında plevral efüzyon tanısı ile yatırılan çocuk hastalar değerlendirildi. Retrospektif tanımlayıcı özellikte olan bu çalışmada 0-18 yaş arası 135 hasta incelendi. Hastaların demografik ve klinik özellikleri, fizik muayene bulguları, altta yatan ek hastalık varlığı, laboratuvar verileri, görüntüleme yöntemleri, takip ve tedavileri incelendi.

Bulgular: Plevral efüzyon tanılı 135 hastanın 74’ü (%54.8) erkek olup ortalama yaş 8.4±5.3 saptandı. Hastaların 78’i (%57.8) parapnömonik efüzyon, 14’ü (% 10.4) sepsis, 10’u (%7.4) romatolojik hastalık tanısı almıştı. En sık başvuru semptomları ateş (%62.2), öksürük (%45.9) ve nefes darlığı (%32.6)’di. Fizik muayenede en sık saptanan bulgu takipne (%39.3)’dü. Hastaların yarısından fazlasında (%59.2) kronik hastalık olduğu tespit edildi. Bu ek hastalıklar içerisinde en sık nörolojik hastalıkların olduğu görüldü. Verilerine ulaşılabilen 127 hastanın 94’üne (%74) torasentez yapılmıştı; 70’ine (%55.5) göğüs tüpü takılmıştı. Parapnömonik efüzyon tanısı alan hastaların 42’si (%53.8) basit parapnömonik efüzyon, 36’sı (%46.2) komplike parapnönomik efüzyon (ampiyem) tanısı aldı. En çok izole edilen etken Streptococcus pneumoniae’di. Ampiyem tedavisinde en çok fibrinolitik tedavinin tercih edildiği görüldü. Plevra sıvısında ‘pH ≤7.1’ ve ‘LDH ≥1000’ saptanması ampiyem tanılı hastalarda basit parapnömonik efüzyon tanılı hastalara göre anlamlı bulundu (sırasıyla p:0.003 ve p:0.001). Parapnömonik efüzyonların yıllar içindeki dağılımına bakıldığında son yıllarda ampiyem sıklığında artış görülmektedir. Pnömokok aşısı ile aşılanmanın basit parapnömonik efüzyon ve ampiyem gelişiminde fark yaratmadığı görüldü (p:0.351).

Sonuç: Plevral efüzyon nedeniyle hastaneye yatırılan çocuk hastaların yarısından çoğunda parapnömonik efüzyon saptanmıştır. Ampiyem sıklığında son üç yılda artış görülmektedir. Bu durum aşılama ile önüne geçilemeyen invaziv suşların varlığını düşündürmektedir. Erken evrede tanı ve tedaviye yönelik daha fazla çalışmaya ihtiyaç vardır.

Anahtar Kelimeler: pediatrik pelvral efüzyon, parapnömonik, ampiyem, Pediatrik

Kaynakça

  1. Hardie W, Bokulic R, Garcia VF, Reising SF, Christie CDC. Pneumococcal pleural empyemas in children. Clin Infect Dis. 1996;22(6):1057–63.
  2. Efrati O, Barak A. Pleural Effusions in the Pediatric Population. Pediatr Rev. 2002;23(12):417–26.
  3. Mocelin HT, Fischer GB. Epidemiology, presentation and treatment of pleural effusion. Paediatr Respir Rev. 2002;3(4):292–7.
  4. Ütine GE, Özçelik U, Kiper N, Doǧru D, Yalçin E, Çobanoǧlu N, et al. Pediatric pleural effusions: Etiological evaluation in 492 patients over 29 years. Turk J Pediatr. 2009;51:214–9.
  5. Liese JG, Schoen C, van der Linden M, Lehmann L, Goettler D, Keller S, et al. Changes in the incidence and bacterial aetiology of paediatric parapneumonic pleural effusions/empyema in Germany, 2010–2017: a nationwide surveillance study. Clin Microbiol Infect 2018;18:1–8.
  6. Diaz-Guzman E, Budev MM. Accuracy of the physical examination in evaluating pleural effusion. Cleve Clin J Med. 2008;75(4):297–303.
  7. Mitrouska I, Klimathianaki M, Siafakas NM. Effects of pleural effusion on respiratory function. Can Respir J. 2004;11(7):499–503.
  8. Wernecke K. Ultrasound study of the pleura. Eur Radiol. 2000;10(10):1515–23.
  9. Lichtenstein DA. Ultrasound in the management of thoracic disease. Crit Care Med. 2007;35(5):250–61.
  10. Piette E, Daoust R, Denault A. Basic concepts in the use of thoracic and lung ultrasound. Curr Opin Anaesthesiol. 2013;26(1):20–30.
  11. McGrath EE, Anderson PB. Diagnosis of pleural effusion: A systematic approach. Am J Crit Care. 2011;20(2):119–28.
  12. Balfour-Lynn IM, Abrahamson E, Cohen G, Hartley J, King S, Parikh D, et al. BTS guidelines for the management of pleural infection in children. Thorax. 2005;60:1–21.
  13. Hacimustafaoglu M, Celebi S, Sarimehmet H, Gurpinar A, Ercan I. The evaluation and cluster analysis of parapneumonic effusion in childhood. J Trop Pediatr. 2006;52(1):52–5.
  14. Gayretli-Aydın ZG, Tanır G, Bayhan Gİ, Aydın-Teke T, Öz FN, Metin-Akcan Ö, et al. Evaluation of complicated and uncomplicated parapneumonic effusion in children. Turk J Pediatr. 2017;58(6):623–31.
  15. Collins TR, Sahn SA. Thoracocentesis. Clinical value, complications, technical problems, and patient experience. Chest. 1987;91(6):817–22.
  16. Light RW. Pleural effusions. Med Clin North Am. 2011;95(6):1055–70.
  17. St. Peter SD, Tsao K, Harrison C, Jackson MA, Spilde TL, Keckler SJ, et al. Thoracoscopic decortication vs tube thoracostomy with fibrinolysis for empyema in children: a prospective, randomized trial. J Pediatr Surg. 2009;44(1):106–11.
  18. Sonnappa S, Cohen G, Owens CM, Van Doorn C, Cairns J, Stanojevic S, et al. Comparison of urokinase and video-assisted thoracoscopic surgery for treatment of childhood empyema. Am J Respir Crit Care Med. 2006;174(2):221–7.
  19. Alkrinawi S, Chernick V. Pleural fluid in hospitalized pediatric patients. Clin Pediatr (Phila). 1996;35(1):5–9

Telif hakkı ve lisans

Telif hakkı © 2022 Yazar(lar). Açık erişimli bu makale, orijinal çalışmaya uygun şekilde atıfta bulunulması koşuluyla, herhangi bir ortamda veya formatta sınırsız kullanım, dağıtım ve çoğaltmaya izin veren Creative Commons Atıf Lisansı (CC BY) altında dağıtılmıştır.

Nasıl atıf yapılır

1.
Kaplan G, Yakut Hİ, Cinel G. Çocukluk Çağı Plevral Efüzyon Nedenleri, Klinik Bulguları ve Yönetimi; Retrospektif Bir Analiz. Turk J Pediatr Dis. 2022;16(1):37-41. https://doi.org/10.12956/tchd.839021