Öz
Amaç: Hipereozinofili hastaları, paraziter enfeksiyonlar gibi nispeten iyi huylu hastalıklardan yaşamı tehdit eden ciddi hastalıklara kadar pek
çok duruma sahip olabilir. Çalışmamızda çocuklarda hipereozinofilinin etiyolojik nedenlerinin belirlenmesi amaçlanmıştır.
Gereç ve Yöntemler: Ankara Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Hematoloji Onkoloji Eğitim ve Araştırma Hastanesi pediatri kliniklerinde Ocak
2013 - Ocak 2016 tarihleri arasında tam kan sayımı yapılan 18 yaş altı hastalar retrospektif olarak incelendi.
En az iki tam kan sayımı ölçümünde periferik kan mutlak eozinofil sayısının 1500/mm3 veya daha büyük olması hipereozinofili olaral kabul
edildi. Hastane kayıtlarından hipereozinofili tespit edildiğinde yapılan tetkik ve tanıların sonuçları kaydedildi.
Bulgular: Tam kan sayımı yapılan çocuk hastaların 340’ında hipereozinofili olduğu tespit edildi. Dosya kayıtlarına ulaşılamayan 70 hasta
çalışma dışı bırakıldı. Çalışmamıza, yaşları ortanca 5 (1-12) [ortanca (çeyrekler arası aralık (ÇAA)] yıl olan 270 (%56’sı erkek) hasta dahil
edildi. Hastalara konulan tanılar incelendiğinde: 48’ine (%17.8) alerjik hastalık, 21’ine (%7.8) immün yetmezlik, 14’üne (%5.2) paraziter
hastalık, 15’ine tümör (%5.6), 4’üne (%1.5) lösemi, 2’sine (%0.7) hipereozinofilik sendrom, 2’sine (%0.7) adrenal yetmezlik, 2’sine (%0.7)
yanık tanısı konulduğu tespit edildi. Doksan dokuz (%36.7) hastada ise herhangi bir hastalık için (akut veya kronik) ilaç kullanımı (antibiyotik,
antiepileptik, demir şelatörü gibi) olduğu tespit edildi. Altmış üç (%23.3) hastada ise yapılan tetkikler sonucunda hipereozinofiliyi açıklayacak
bir neden bulunamadığı görüldü.
Sonuç: Kanda eozinofil sayısı pek çok durumda da yükselebilir. Eozinofil yüksekliğinin sebebi her zaman bulunamayabilir. Bu hastaların
uzun dönem prognozları hakkında yapılacak ileri çalışmalara ihtiyaç vardır.
Anahtar Kelimeler: çocukluk çağı, hipereozinofili, alerjik hastalıklar, immünolojik hastalıklar, paraziter enfeksiyonlar
Kaynakça
- Mejia R, Nutman TB. Evaluation and differential diagnosis of marked, persistent eosinophilia . Semin Hematol. 2012;49:149-159
- Bellamy GJ, Hinchliffe RF, Crawshaw KC, Finn A, Bell F. Total and differential leucocyte counts in infants at 2, 5 and 13 months of age. Clin Lab Haematol 2000;22:81-7.
- Florence Roufosse , Peter F Weller. Practical approach to the patient with hypereosinophilia J Allergy Clin Immunol . 2010;126(1):39-44.
- Ayalew Tefferi. Blood eosinophilia: a new paradigm in disease classification, diagnosis, and treatment. Mayo Clin Proc. 2005 Jan;80(1):75-83
- Chen YY, Khoury P, Ware JM, Holland-Thomas NC, Stoddard JL, Gurprasad S et al. Marked and persistent eosinophilia in the absence of clinical manifestation. J Allergy Clin Immunol 2014 Apr;133(4):1195-202.
- Valent P, Klion AD, Horny HP, Roufosse F, Gotlib J, Weller PF, et al. Contemporary consensus proposal on criteria and classification of eosinophilic disorders and related syndromes. J Allergy Clin Immunol 2012;130: 607-612.e9
- Schwartz JT, Fulkerson PC. An approach to the evaluation of persistent hypereosinophilia in pediatric patients. Front Immunol 2018;9:1944.
- Williams KW, Ware J, Abiodun A, Holland-Thomas NC, Khoury P, Klion AD. Hypereosinophilia in children and adults: a retrospective comparison. J Allergy Clin Immunol Pract 2016;4:941-947.e1
- Burris D, Rosenberg CE, Schwartz JT, Zhang Y, Eby MD, Abonia JP et al. Pediatric Hypereosinophilia: Characteristics, Clinical Manifestations, and Diagnoses.J Allergy Clin Immunol Pract. 2019 ;7(8):2750-2758
- Katz HT, Haque SJ, Hsieh FH. Pediatric hypereosinophilic syndrome (HES) differs from adult HES. J Pediatr 2005;146:134-6.
- Chilcote RR, Pergament E, Kretschmer R, Mikuta JC. The hypereosinophilic syndrome and lymphoblastic leukemia with extra C-group chromosome and q14þ marker. J Pediatr 1982;101:57-60.
- Egesten A, Hagerstrand I, Kristoffersson U, Garwicz S. Hypereosinophilic syndrome in a child mosaic for a congenital triplication of the short arm of chromosome.Br J Haematol 1997;96:369-73.
- Farruggia P, Giugliano E, Russo D, Trizzino A, Lorenzatti R, Santoro A, et al. FIP1L1-PDGFRalpha-positive hypereosinophilic syndrome in childhood: a case report and review of literature. J Pediatr Hem Onc 2014;36:28-30
- Guitard AM, Horschowski N, Mozziconacci MJ, Michel G, George F, Capodano AM, et al. Hypereosinophilic syndrome in childhood: trisomy 8 and transformation to mixed acute leukaemia. Nouv Rev Fr Hematol 1994;35:555-9
- Rothenberg ME, Epstein FH. Eosinophilia. New Eng J Med 1998, 388(22): 1592-1600
- Munzer D. New perspectives in the diagnosis of Echinococcus disease. J Clin Gastroenterol 1991;13:415-23.
- Aleman K, Noordzij JG, de Groot R, van Dongen JJ, Hartwig NG. Reviewing Omenn syndrome.Eur J Pediatr. 2001 Dec;160(12):718-25.
- Grimbacher B, Holland SM, Puck JM.Hyper-IgE syndromes. Immunol Rev. 2005;203:244-50.
- Orange JS, Stone KD, Turvey SE, Krzewski K. The Wiskott-Aldrich syndrome. Cell Mol Life Sci. 2004;61(18):2361–85.
- Navabi B, Upton JE. Primary immunodeficiencies associated with eosinophilia.Allergy Asthma Clin Immunol. 2016;24:12-27.
- Boyle JM, Buckley RH. Population prevalence of diagnosed primary immunodeficiency diseases in the United States. J Clin Immunol 2007;27(5):497–502
- Kilic SS, Ozel M, Hafizoglu D, Karaca NE, Aksu G, Kutukculer N. The prevalences and patient characteristics of primary immunodeficiency diseases in Turkey-two centers study.J Clin Immunol. 2013;33(1):74-83
- Criado PR, Criado RF, Avancini JM, Santi CG. Drug reaction with Eosinophilia and Systemic Symptoms (DRESS) / Drug-induced Hypersensitivity Syndrome (DIHS): a review of current concepts. An Bras Dermatol 2012;87:435-49.
Telif hakkı ve lisans
Telif hakkı © 2021 Yazar(lar). Açık erişimli bu makale, orijinal çalışmaya uygun şekilde atıfta bulunulması koşuluyla, herhangi bir ortamda veya formatta sınırsız kullanım, dağıtım ve çoğaltmaya izin veren Creative Commons Atıf Lisansı (CC BY) altında dağıtılmıştır.
