Öz

Üriner sistem taşları çocuklarda değişen çevre, diyet ve genetik faktörler bağlı olarak farklı prevelansta görülür. . Bu çalışma ile üriner system taşı olgularının cerrahi tedavi endikasyonları, tedavi şekli ve sonuçları, ve komplikasyonları açısından değerlendirilmesi amaçlandı. Ocak 2009- Aralık 2013 tarihleri arasında üriner sistem taşı nedeniyle tedavi gören hastalar retrospektif olarak değerlendirildi. Hastaların yaşı , cinsiyeti, var olan taşın etyolojisi, taşın boyutu lokalizasyonu ve sayısı, tedavi şekli, taşsızlık oranları ve ameliyat sonrası komplikasyonları kaydedildi. Toplam 505 hasta değerlendirildi. Hastaların ortalama tanı yaşı 55.8±52.2 ay (0 -216 ay) idi. Çalışmaya alınan 505 olgudan 157 si (%31) opere edildi. Opere edilen hastaların yaş ortalaması 63,6 ± 55,2 ay (0-216 ay) olarak bulundu. Medikal tedavi alan hastalar ile opere edilen hastalarda bulunan taşların boyutları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark olduğu görüldü(p>0.05). Operasyon şekli ve rezidü taş kalan hasta sayısı arsında isttistiksel olarak anlamlı fark olmadığı görüldü (p<0.05). Operasyon sonrası yapılan kontrollerde mevcut rezidü taşın lokalizasyonu boyutu ile operasyon şekli arasında istatistiksel olarak anlamlı fark olmadığı görüldü (p<0.05). Üriner sistem taş hastalığı çocukluk çağının önemli bir sağlık sorunudur. Etiyolojiyi aydınlatmak , cerrahi endikasyonları belirlemek ve uygun prosedürü kullanarak ameliyat etmek hastalığın tedavisinde önemli bir yer tutar.

Anahtar Kelimeler: üriner sistem taşı, çocuk, cerrahi

Kaynakça

  1. Srivastava T, Alon U.Urolithiazis in adelosan children. J Urol 2005;16:87-109.
  2. Clavien PA, Barkun J, Oliviera L, Vauthey JN, Dindo D, Schulick RD, et al. The Clavien-Dindo classification of surgical complications: five-year experience. Ann Surg 2009;250:187-96.
  3. Tellaloglu S, Ander H. Stones in children. Turk J Pediatr 1984;26:51-60.
  4. Williams HE, Wandzilak TR. Oxalate synthesis, transport and the hyperoxaluric syndromes. J Urol 1989;141:742-9.
  5. Cochat P, Pichault V, Bacchetta J, Dubourg L, Sabot JF, Saban C, et al Nephrolithiasis related to inborn metabolic diseases. Pediatr Nephrol 2010;25:415-24.
  6. Boutros M, Vicanek C, Rozen R, Goodyer P. Transient neonatal cystinuria. Kidney Int 2005;67:443-8.
  7. Bak M, Ural R, Agin H, Serdaroglu E, Calkavur S. The metabolic etiology of urolithiasis in Turkish children. Int Urol Nephrol 2009;41:453-60.
  8. Hoppe B, von Unruh GE, Blank G, Rietschel E, Sidhu H, Laube N, et al. Absorptive hyperoxaluria leads to an increased risk for urolithiasis or nephrocalcinosis in cystic fibrosis. Am J Kidney Dis 2005;46:440-5.
  9. Onal B, Citgez S, Tansu N, Emin G, Demirkesen O, Talat Z, et al. What changed in management of pediatric Stones after the introduction of minimally invasive procedures? Asingle centre experience over 24 years. J Urol 2013 ;9:910-4.
  10. Edvardsson V, Elidottir H, Indridason OS, Palsson R. High incidence of kidney stones in Icelandic children. Pediatr Nephrol 2005;20:940-4.
  11. Ali SH, Rifat UN. Etiological and clinical patterns of childhood urolithiasis in Iraq. Pediatr Nephrol 2005;20:1453-7.
  12. Ece A, Ozdemir E, Gurkan F, Dokucu AI, Akdeniz O. Characteristics of pediatric urolithiasis in south-east Anatolia. Int J Urol 2000;7:330-4.
  13. Oner A, Demircin G, Ipekcioglu H, Bulbul M, Ecin N. Etiological and clinical patterns of urolithiasis in Turkish children. Eur Urol 1997;31:453-8.
  14. Borgmann V, Nagel R. Urolithiasis in childhood. A study of 181 cases. Urol Int1982;37:198-204.
  15. Dursun I, Poyrazoglu HM, Dusunsel R, Gunduz Z, Gurgoze MK, Demirci D, et al. Pediatric urolithiasis: an 8-year experience of single centre. Int Urol Nephrol 2008;40:3-9.
  16. Coward RJ, Peters CJ, Duffy PG, Corry D, Kellett MJ, Choong S, et al. Epidemiology of paediatric renal stone disease in the UK. Arch Dis Child 2003;88:962-5.
  17. Dawaba MS, Shokeır AA, Hafez AT, Shoma AM, El-Sherbıny MT, Mokhtar A, et all Percutaneous Nephrolıthotomy In Chıldren: Early And Late Anatomıcal And Functıonal Results J Urol Vol 2004; 9:1078–81.
  18. Morshed A. Salah Æ Csaba To ́ th Æ A. Munim Khan Percutaneous nephrolithotomy in children: experience with 138 cases in a developing country. World J Urol 2004;22: 277–80.
  19. Dawaba MS, Shokeir AA, Hafez A, Shoma AM, El-Sherbiny MT, Moktar A, et al. Percutaneus nephrotitotomy in children : early and late anatomical and functional results. BJU; 2004;172:1078-81.
  20. Samad L, Aquil S, Zaidi Z. Pediatric percutaneus nephrolithotomy setting new frontiers. BJU Int 2006:97;359-63.
  21. Tanaka ST, Makari JH, Pope JC, Adams MC, Brock JW, Thomas JC. Pediatric Ureteroscopic Management of Intrarenal Calculi. J Urol 2008;180:2150-4.
  22. Van Savage JG, Palanca LG, R D Andersen, Rao SG, Slaughenhoupt BL. Treatment of distal ureteral stones in children: similarities to the american urological association guidelines in adults J Urol;2000;164:1089-93.
  23. Schuster TG, Rusell KY, Bloom DA, Koa HP, Fearber GJ. Ureteroscopy for treatment of urolithiazis in children. J Urol 2002;167:1813.
  24. Lesani OA, Palmer JS. Retrograde proximal rigid ureteroscopy and pyeloscopy in prepubertal children: safe and effective. J Urol 2006;176:1570-3.
  25. Tan AH, Al-Omar M, Destedt JD, Razvi H. Ureteroscopy for pediatric ürolithiazis; an envolving first line terapyh. Urology 2005;65:153-6.
  26. Minevich E, Defoor W, Reddy P, Nishinaka K, Wacksman J, Sheldon C, et al. Ureteroscopy is safe and effective in prepubertal children. J Urol 2005;174:276-9.
  27. Cannon GM, Smaldone MC, Wu HY, Bassett JC, Bellinger MF, Docimo SG, et al. Ureteroscopic management of lower – pole stones in a pediatric population. J Endourol 2007;21:1179-82.

Telif hakkı ve lisans

Telif hakkı © 2020 Yazar(lar). Açık erişimli bu makale, orijinal çalışmaya uygun şekilde atıfta bulunulması koşuluyla, herhangi bir ortamda veya formatta sınırsız kullanım, dağıtım ve çoğaltmaya izin veren Creative Commons Atıf Lisansı (CC BY) altında dağıtılmıştır.

Nasıl atıf yapılır

1.
Özcan Sıkı F, Tiryaki T. ÇOCUKLUK ÇAĞI ÜRİNER SİSTEM TAŞ HASTALIĞININ CERRAHİ TEDAVİ YÖNTEMLERİ. Turk J Pediatr Dis. 2020;14(5):452-457. https://doi.org/10.12956/tchd.778035